تبلیغات
بیداری اسلامی - انقلاب اسلامی ایران و بیداری اسلامی

بیداری اسلامی

بزرگ مردتاریخ

جستجو
دوستان من
لینک های مفید
لوگو دوستان

بیداری اسلامی
یاصاحب الزمان1

جعبه حدیث

موضوع: تاثیرانقلاب اسلامی ایران در انقلاب های جدید منطقه -بیداری اسلامی و تحولات منطقه -بیداری اسلامی -بیداری اسلامی یعنی چه؟ -
خیزش اخیر در خاورمیانه با هویت اسلامی، نظم ژئوپلیتیکی نوینی خلق خواهد کرد

در مقاله ای که چندی پیش با عنوان خاورمیانه معاصر و بیداری اسلامی از دکتر قالیباف ارائه شد دو سوال اساسی مطرح شد. یکی از سوالات این بود که آیا حرکت های رخ داده در منطقه خاور میانه و جهان اسلام با انگیزه و بنیاد اسلامی است؟ سوال دوم آن مقاله نیز بر این مبنا بود که آینده این تحولات بزرگ به چه سمتی حرکت کرده و چه سامان تازه ای بر کشور ها پس از این بیداری حاکم خواهد شد؟

متن مقاله به این شرح است:

در این مقاله سعی کردم تا از یک روش مقایسه ای میان انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی که در خیزش های منطقه در حال اتفاق است، بهره بگیرم. البته در این گفتار باید به این نکته توجه کرد: بر این باورم که فرقی میان انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی نیست؛ اما یک واقعیت وجود دارد که نباید به آن در عرصه مسایل علمی بی توجهی کرد و آن این است که همه آن باور ها و خواسته هایی که در انقلاب اسلامی به صورت نظری، در قبل و حین انقلاب معرفی کرده و به روش استدلالی نشان دادیم، در جمهوری اسلامی که در قالب یک دولت و نظام شکل گرفت، جامه عمل پیدا نکرد. به تعبیری در روش اثباتی خود که استدلال های انقلاب اسلامی بود با روش ثبوتی به معنای آن چیزی که امروز عینیت پیدا کرده است، تفاوت هایی را مشاهده می کنیم. لذا در این روش مقایسه از انقلاب اسلامی ایران نام می برم و این به عنوان یک تبصره در این مقاله تاکید شده است.

برای مشاهده ادامه متن به  ادامه مطلب  بروید

منبع :http://www.ommid.com/fa/pages/?cid=4897

متن مقاله به این شرح است:
در این مقاله سعی کردم تا از یک روش مقایسه ای میان انقلاب اسلامی و بیداری اسلامی که در خیزش های منطقه در حال اتفاق است، بهره بگیرم. البته در این گفتار باید به این نکته توجه کرد: بر این باورم که فرقی میان انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی نیست؛ اما یک واقعیت وجود دارد که نباید به آن در عرصه مسایل علمی بی توجهی کرد و آن این است که همه آن باور ها و خواسته هایی که در انقلاب اسلامی به صورت نظری، در قبل و حین انقلاب معرفی کرده و به روش استدلالی نشان دادیم، در جمهوری اسلامی که در قالب یک دولت و نظام شکل گرفت، جامه عمل پیدا نکرد. به تعبیری در روش اثباتی خود که استدلال های انقلاب اسلامی بود با روش ثبوتی به معنای آن چیزی که امروز عینیت پیدا کرده است، تفاوت هایی را مشاهده می کنیم. لذا در این روش مقایسه از انقلاب اسلامی ایران نام می برم و این به عنوان یک تبصره در این مقاله تاکید شده است.
تحلیل تاریخی به ما نشان می دهد که خاورمیانه در طی 6 دهه گذشته عمیقاً درگیر و دار اقتدارگرایی، معضلات اقتصادی و اجتماعی، سلطه طلبی آمریکا و شکست های تحقیر کننده جامعه عرب در دو جنگ از دشمن صهیونیستی بوده است.  در عین حال الگوهای چپ و راست، که برای مدتهای مدیدی مدعی حل این معضلات و بحران ها بودند به واسطه ناتوانی درونی و ایجاد دامنه های جدیدی از مشکلات، اعتبار خود را از دست داده اند. در این شصت سال که از پایان حنک جهانی دوم تا سال 2010 را شامل می شود، مجموعه حوادث، این معضلات را به دنبال داشتند. در انقلاب اسلامی ایران نیز اگر یک همسان سازی زمانی، از انتهای قاجار و مشروطه تا طلوع انقلاب اسلامی داشته باشیم نیز با اغماض می توان گفت 6 دهه در این برهه پشت سر گذاشتیم.
بر این اساس ماهیت این جنبش ها را می توان با بررسی آنچه در این تحولات طرد می شود و آنچه به عنوان خواسته از سوی فعالان و حاضران مطرح می شود در یافت. در واقع معتقدیم آنچه در این خیزش ها از سوی مردم مطالبه می شود با آنچه در سه دهه پیش از سوی ملت ایران مطالبه می گردید مشابه می باشد.
 طبق نظر کارشناسان علل اصلی شکل گیری انقلاب اسلامی ایران را در عوامل زیر می توان خلاصه نمود: سرکوب سازمان یافته هویت این مردم، عدم کارایی و مدیریتی حکومت، سوء استفاده از قدرت، وابستگی شدید به قدرت و تصمیمات خارجی در اداره حکومت، فساد اداری و اجتماعی ویرانگر، فقر گسترده و شکاف طبقاتی و سرانجام تحرک بخش های مهمی از جامعه شامل روحانیت، بازار و اقشار تحصیل کرده شهری.
از منظر دیگر تشابهاتی میان خواسته های انقلاب اسلامی و خواسته های خیزش اسلامی وجود دارد که در تحلیل تشابهات فعلی، آن را به دو بخش تقسیم کردیم؛ تشابهات سلبی و تشابهات ایجابی. در تشابهات سلبی در انقلاب اسلامی نفی سکولاریسم را داشته ایم؛ به نحوی که انقلاب ما کاملا یک انقلاب دینی و مذهبی بوده و این موضوع را به وضوح در خاورمیانه مشاهده می کنیم که در مقاله نخست به وضوح به این مسئله پرداخته شده و مصداق های روشنی نیز برای آن بیان شد. از دیگر تشابهات نفی اقتدارگرایی، نفی غرب گرایی، نفی ایده سازش با غرب و اسرائیل، اعتراض به وضعیت اسف بار اقتصادی و اجتماعی.
از دیگر سو هنگامی که بیداری اسلامی را با انقلاب اسلامی ایران در بخش ایجابی قیاس کنیم، شاهد هستیم که تمامی این کشور ها اجرای اسلام را مطالبه می کنند و این موضوع را در همه شعار ها می بینیم. حتی در روزی که مقاله نخست ارایه شد، هنوز انتخابات در تونس و مصر اتفاق نیفتاه بود و با دخالت آمریکا انتخابات مصر مکررا به تعویق می افتاد. اما هنگامی که انتخابات برگزار شد، شاهد بودیم خواسته اسلامی کاملا در این کشور ها برقرار است. تحقق آزادی، تحقق استقلال ملی و بازیابی کرامت جمعی، ایستادگی در مقابل سلطه طلبی و نهایتاً شکل دادن به الگویی اسلامی از یک مدیریت کارآمد از دیگر تشابهات است. در مقاله نخست نیز اشاره شد که برخی با نگاه سوسیالیستی، لیبرالیستی و ناسیونالیستی به موضوع نگاه کردند و با هیچ کدام از این نگاه ها نتیجه مثبتی در کشورها ندیدند. بنابر این در این بخش نیز مشاهده می کنیم که بیداری اسلامی با انقلاب اسلامی در موضوعات سلبی و ایجابی با یکدیگر همراه هستند.
همچنین در نکته دیگری باید گفت که شباهت های زیادی میان انقلاب اسلامی و جنبش های اسلامی در منطقه، در شکل گیری انقلاب وجود دارد.
در حرکت ایران پیش از انقلاب، گروه های مسلح نیز وجود داشتند که سیاست و استراتژی آن ها برخورد نظامی با رژیم گذشته بود و  گروه های چپ و مارکسیستی، فعالیت خود را با ترور و انفجار دنبال می کردند؛ حتی مجاهدین خلق در پیش از انقلاب با رویکرد مسلحانه به موضوع نگاه می کردند. اما شاهد بودیم که انقلاب اسلامی مبناءً تمامی این برخورد های خشونت آمیز را حذف کرد و کاملا با یک حرکت مردمی و مدنی، به سمت این موضوع پیش رفت.
امروز دقیقا در کشورهایی که بیداری اتفاق افتاده و پیش می رود نیز کاملا حرکت مردمی و مدنی مشاهده می شود. البته باید به این نکته اشاره کرد که استثناء در مواردی که خلاف حرکت های مدنی اتفاق افتاده، دو نکته قابل مشاهده است و شاید یکی از عللی که این حرکت ها نیز به موفقیت ها نمی رسد، به همین نکات باز می گردد. به عنوان مثال کشور سوریه باید گفت ماهیت حرکتی که در سوریه اتفاق افتاده و جنس این حرکت از جنس بیداری اسلامی نبوده و متفاوت است. به نحوی که آن حرکت ها، حرکت های عمده مردمی نبوده و گروه های مسلحی هستند که خود تحت تاثیر سلطه دیگری رفتار می کنند. لذا جنس این حرکت کاملا سازماندهی شده است. حتی اگر اخبار بی بی سی را مشاهده کنیم، حتما در ابتدا بخشی از جمع ها و سازمان های مسلح سازماندهی شده و دارای فرماندهی را نشان می دهد و در بخشی نیز اعتراضات مردمی در بخش هایی از نقاط جغرافیایی سوریه را به تصویر می کشد که البته بخشی از نقاط جغرافیایی نیز قابل توجه است. لذا حرکتی که در سوریه اتفاق می افتد، با حرکتی که در مصر، تونس، بحرین و لیبی اتفاق افتاد، متفاوت است. در لیبی نیز مقاومت هایی صورت گرفت و درگیری نظامی رخ داد اما آن حرکت، مقابله جغرافیایی به دلیل بافت های قومی قبیله ای و کاملا مردمی اتفاق افتاد. ولی امروز در سوریه این بحث کاملا سازماندهی شده است. به علاوه اینکه طبیعتا حرکتی که در سوریه اتفاق می افتد از نظر ماهیت با حرکت تمامی کشور ها متفاوت است؛ به نحوی که در کشور های اسلامی، متفقا علیه اسراییل در موضع گیری هستند اما اسراییل از حرکت های داخلی سوریه حمایت می کند؛ بر این اساس جنس کار و نوع نگاه متفاوت است.
از دیگر سو عده ای در تفسیرهای خود ماهیت جنبش های منطقه را دموکراسی خواهانه می دانند، حال آنکه توجه نمی شود که دموکراسی خواهی جزیی از کلیتی است که اسلام و هویت انکار شده 6 دهه گذشته خاورمیانه مبنای آن است.به این بیان، اسلام و تحرک بر مدار آن را می توان به مانند کلیت و ظرفی در نظر گرفت که جنبش در متن آن شکل گرفته و نارضایتی های شکل گرفته از اقتدارگرایی، ناکارامدی اقتصادی و اجتماعی و نهایتاً عقب نشینی دائمی در برابر غرب و اسرائیل را در متن خود قرار داده و به صورت یک مجموعه منجسم به جهان ارائه می دهد. ما جنبش های اخیر را به این دلیل بیداری اسلامی می نامیم که اسلام شکل دهنده به زبان و هویت جنبش ها، و نیروهای اسلامی کنشگران اصلی این جنبش ها هستند. از این جهت این تحول بزرگ با نهضت بزرگ مردم ایران به رهبری امام خمینی هم خانواده و دارای جهت مشترک است. بر این اساس رویش انقلاب اسلامی و الگوی جدیدی که به عنوان الگوی مبارزه و پیگیری خواست های جمعی از درون آن به جهان اسلام ارائه شد، ریشه ای عمیق در هویت مردم مسلمان خاورمیانه و تلاش های فکری نخبگان مسلمان معاصر دارد.انقلاب اسلامی از یک سو برایند تحرکات و تحولات فکری و اجتماعی ماقبل خود در مجموعه جهان اسلام بود و از سوی دیگر به عنوان الگویی جدید از سازماندهی اجتماعی و سیاسی کشورهای مسلمان در مقابل سه الگوی ملی گرا،سوسیالیستی و لیبرالی غرب گرا مطرح شد. با از میان رفتن اعتبار الگوهای سوسیالیستی و پس از آن الگوهای ملی گرایانه، دو دهه اخیر خاورمیانه را می توان عرصه منازعه دو رویکرد اسلامی و لیبرال آمریکایی برای سازماندهی سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خاورمیانه دانست.در این میان ، الگوی لیبرال در قالب دو طرح نظم نوین جهانی و خاورمیانه بزرگ کوشید تا فضایی برای سازماندهی مجدد سیاسی و اجتماعی کشورهای منطقه ارائه کند که خیزش های اخیر و درون مایه آنها را می توان در نفی و انکار آن دانست. وقتی از بیداری اسلامی سخن می گوئیم منظور چرخشی است که در ایدئولوژی مبارزه و شیوه بیان خواسته های عمومی به وجود آمده است. چرخشی از الگوهای قبلی مدعی تحقق مطالبات، به زبانی که عمیقاً در تاریخ منطقه ریشه دار است و تبلور عینی خود را در انقلاب اسلامی ایران یافته است و به شیوه و بیانی دیگر در سایر کشورهای خاورمیانه بازتاب یافته است و محرک  و ظرف بیان اعتراضها و خواسته هایی است که الگوها و ایدئولوژیهای دیگر از پاسخ به آنها ناتوان بوده اند.
هدف اصلی ما در این سخنرانی که به ادامه بحث گذشته درباره تحولات اخیر خاورمیانه مرتبط است تبیین شاخص های مذکور در جهت واکاوی تشابهات بین انقلاب های اخیر با انقلاب ایران در سال 1357 می باشد. در واقع مقایسه پدیده های مشابه می تواند در شناخت هر چه بیشتر آنها مفید واقع شود. همان طور همه می دانیم بین انقلاب ایران با انقلاب های روسیه و فرانسه تفاوت های زیادی وجود داشت مهمترین وجه تمایز بین انقلاب ایران و انقلاب های روسیه و فرانسه، ریشه مذهبی آن بود که هیچگونه شباهتی به دو انقلاب دیگر نداشت. در ایران مذهب قوه محرکه اصلی انقلاب به شمار می رفت و آتش انقلاب از درون مساجد زبانه کشید و سرانجام منجر به پیروزی انقلاب اسلامی ایران شد. به عبارت دیگر انقلاب اسلامی یک انقلاب دینی و ضد استکباری بود که تنها به واژگونی کامل استبداد اکتفا نکرد و در واقع انقلابی در فرهنگ انقلابهای جهان بوجود آورد. انقلاب اسلامی رژیم شاهنشاهی را سرنگون و حکومت اسلامی را برقرار کرد و بخاطر ماهیت ضد استکباری خود از همان ابتدا با دشمنی تمام ابرقدرتها روبرو بوده است. ولی انقلاب فرانسه یک انقلاب لیبرال بورژوازی و از نتائج آن واژگونی نظام سلطنتی و برقراری یک جمهوری پارلمانی بود و انقلاب روسیه یک انقلاب سوسیالیستی و از نتائج آن سرنگونی حکومت تزاری و نهایتا تسلط نظام سوسیالیسم بود. یکی دیگر از تفاوت های انقلاب ایران با انقلاب های روسیه وفرانسه شرکت وسیع مردم در حمایت از انقلاب بود. پروفسور حامد الگار در این زمینه می گوید:
یکی از ممیزات انقلاب اسلامی ایران شرکت وسیع توده های مردم بود. در انقلاب های فرانسه، روسیه و چین انقلاب همیشه با جنگ داخلی همراه بود.
 برخلاف تفاوت های بسیار بین انقلاب ایران با انقلاب فرانسه و روسیه، به زعم بسیاری از اندیشمندان بین انقلاب ایران و جنبش های اخیر خاورمیانه شباهت های زیادی وجود دارد که ریشه اصلی آن را می توان در اسلام خواهی  جنبش ها خلاصه نمود. در واقع انقلاب اسلامی یک انقلاب دینی و ضد استکباری بود که صرفا به واژگونی استبداد اکتفا نکرد بلکه خیزشی برای احیاء هویت سرکوب شده دینی و سازماندهی نظام سیاسی و اجتماعی بر اساس این هویت نوخاسته بود. از این منظر است که انقلاب اسلامی ایران را به عنوان پیش درآمد و نیروی الهام بخش خیزش های اخیر می دانیم. به عبارت دیگر محرک و بنیان اصلی جنبش های کنونی خاورمیانه در نوعی بیداری سیاسی و اجتماعی نهفته است که اسلام و اسلام گرایی هویت و مبنای آن است و همین امر وجه مشترک اصلی بین انقلاب ایران و سایر خیزش های منطقه است. در واقع ریشه تحولاتی که با انقلاب اسلامی آغاز شد در دهه هشتاد میلادی قرن پیش مبنای مجموعه جنبش های مبتنی بر گفتمان اسلامی شد که نمونه برجسته آن را می توان در لبنان و فلسطین و در مرحله بعد در الجزایر و تونس دید. 
مسلما انقلاب اسلامی ایران مهمترین نقطه عطف در روند تحولات سه دهه گذشته است که به خوبی ظرفیت تحول و تغییر در نظم حاکم بر جهان را طی چند دهه گذشته از خود به نمایش گذاشته است. در یک مرور اجمالی می توان از این امر ادعا دفاع کرد که از لحاظ تاریخی انقلاب اسلامی ایران و روند تحولاتش هم برای ملت های منطقه بسیار مهم بوده است و هم شباهت زیادی بین روند شکل گیری آن با جنبش های اخیر خاورمیانه می توان مشاهده نمود. با توجه به وقتی که در اختیار دارم اختصارا  به 3 مورد از مهمترین آنها در قالب 3 مرحله اشاره می کنم:

 مرحله اول: مشابهت برکناری دیکتاتورها
شباهتی که بین خواست مردم ایران در زمینه خروج و برکناری و محاکمه شاه ایران با دیکتاتورهای مصر و تونس و یمن و بحرین و لیبی می توان مشاهده نمود. در واقع شخصی شدن قدرت در رژیم گذشته ایران، عملاً به معنای قرار گرفتن همه چیز ذیل شخصیت پادشاهی بود كه هر روز به قدرت و جاه‌طلبی خود می‌افزود و این مسأله‌‌ای است كه در جهان سوم، بسیار اتفاق افتاده است  که همین مساله را در مورد کشورهای مصر، یمن، لیبی، تونس و بحرین شاهد بودیم.
در این زمینه مردم مصر مانند ایران، دیکتاتور خود را از قدرت برکنار کردند. مردم تونس نیز دیکتاتور خود را از کشور اخراج کرده اند. مردم لیبی دیکتاتور خود را از بین برده و مردم یمن نیز به تازگی و با وجود حمایت های برخی کشورها موفق به اخراج دیکتاتور از کشور خود شده اند. مردم بحرین نیز علی رغم فشارهای خارجی تمام تلاش خود را برای فروپاشی رژیم ال خلیفه انجام می دهند.

 مرحله دوم: حاکمیت خدا و اجرای قوانین اسلام.
در واقع بعد از برکناری دیکتاتورها خواسته اصلی قریب به اتفاق جنبش های منطقه پیاده شدن و اجرای کامل قوانین اسلام بود که شباهت زیادی با خواست مردم ایران در این زمینه داشت. به عبارت دیگر انقلاب اسلامی ایران توسط كسانی شروع شده و به ثمر نشست كه معتقد بـودند حاكمیت تـنها از آن خـدا و پیامبر - صلی الله علیه و آله و سـلم- و أمـه معصومین - علیهم السلام - بوده و هر كس از غیر طریق آنان بـه حـكومت بـرسد طـاغوت وغـیرقانونی خواهد بود و به همین دلیل حاكمیت پادشاهان را در طول تاریخ غیرقانونی و نامشروع می دانستند. در این زمینه تمام تلاش مردم مصر قرار گرفتن حاکمیت خدا و اجرای قوانین اسلام در کشور خودبود طوری بعد از یکسال توانستند مجلسی اسلامی با اکثریت نیروهای اسلامی که برای سال ها خارج از دایره سیاست و حکومت بودند برپا نمایند. مردم تونس نیز مجلس قانون گذاری خود بر مبنای اسلام را تشکیل دادند و مردم لیبی نیز مجلسی بر مبنای قوانین اسلامی شکل دادند و در برابر کتاب قرآن سوگند یاد کردند.
البته ذکر این نکته ضروری است که در خاور میانه و کشور های اسلامی فارغ از بحث شیعه و سنی، همه کشور ها به اسلامی توام با مبارزه بدون خشونت اعتقاد دارند که این موضوع در همه کشور های مستتر است؛ همانطور که در انقلاب اسلامی این اتفاق افتاد.

 مرحله سوم: تحقق آزادی و اجرای عدالت
آزادی و عدالت در انقلابهای لیبرالیستی غربی، آزادی افراد به قیمت فدا کردن عدالت اجتماعی مطرح می شود و در انقلابهای مارکسیستی عدالت اجتماعی را با اعمال خشونت و دیکتاتوری و به قیمت از دست دادن آزادیهای فردی نوید می دهند ولی در سیستم سیاسی اسلامی عدالت اجتماعی همراه آزادی فردی بطور متوازن و تا آنجا که ممکن است بطور هماهنگ مطرح می شوند. اسلام آزادی لیبرالیستی را که به بی عدالتیها و فاصله های زیاد طبقاتی منتهی می شود نفی می کند چنانکه مساوات و برابری بدون توجه به خصوصیات و استعدادهای فردی را نیز که حالت تحمیلی دارد و همراه با زور و دیکتاتوری است نمی پذیرد. روح برادری را ترویج وامتیازات بی جا و تبعیض طبقاتی را تکذیب می کند و از این رو، مورد توجه بسیاری از مردم محروم دنیا قرار گرفته است. با توجه به عمر کوتاهی که از انقلاب اسلامی ایران می گذرد و علی رغم تهدیدها و فشارهای خارجی بر جمهوری اسلامی ایران می توان گفت این کشور نمونه موفقی از برقراری آزادی و اجرای عدالت اسلامی در منطقه بوده است. البته برای اجرای این مرحله در کشورهایی که با خیزش های انقلابی مواجه بوده اند زمان زیادی لازم است و کشورهای انقلابی هنوز در ابتدای راه می باشند ولی می توانند از تجربیات انقلاب ایران در این زمینه استفاده نمایند.
 
اگر بخواهیم وجه تمایزی نیز بین انقلاب های کنونی با انقلاب ایران داشته باشیم می توان گفت نقطه قوت انقلاب ایران رهبری اندیشمندانه حضرت امام(ره) بود. در واقع رهبری انقلاب اسلامی در لباس مرجعیت و نـمایندگی از نـاحیه امام زمان (عج)ظهور كرده بود كه رد حكم او رد حكم امام زمان بود و رد حكم امام زمـان رد حـكم خدا است و آن هم موجب كفر و خروج از اسلام است لذا عـمل بـه بـیانیه ها و دسـتورات رهـبری در طول انقلاب بعنوان عمل بدستورات اسلام تقلی می شد اینجاست كه رهبری انقلاب اسلامی ایران از بـقیه رهـبران انـقلاب دنیا جـدا مـی شود و حكم او از نفوذ بیشتری برخوردار می گرددکه البته خیزش ها و جنبش های اخیر فاقد چنین رهبری کاریزماتیکی در بین خود می باشند که همین مساله امکان انحراف و اختلاف و چنددستگی را می تواند دامن بزند.
 
در مجموع معتقدیم اسلام انقلابی ای که از ایران ریشه گرفته است در دو دهه گذشته بستر خیزش مجموعه ای از مهم ترین مقاومت های موفق در مقابل غرب و رژیم صهیونیستی بوده است. پیروزی حزب الله لبنان و موفقیت های حماس و جهاد اسلامی در صحنه مبارزه با رژیم اسرائیل به اتکای حمایت وسیع مردمی در منطقه از آنها تحقق یافته و از سوی دیگر مشوق سایر گروهها برای پیگیری این الگوهای موفق بوده است.منظور از الگوگیری از ایران آن نیست که بگوئیم آنها دقیقاً به راه ایران می روند، بلکه الگوگیری از ایران به معنای قرار دادن اسلام در مدار حرکت و راهنمای ایجاد نظم جدید و تدوین خواسته هاست.وگرنه هر کشوری بنا به شرایط و مقتضیات خود طراحی نظم جدیدی را انجام خواهد داد.
در پایان باز هم تاکید می کنیم: خیزش اخیر در خاورمیانه با هویت اسلامی، نظم ژئوپلیتیکی نوینی خلق خواهد کرد.

برچسب ها: انقلاب اسلامی ایران و بیداری اسلامی، در حرکت ایران پیش از انقلاب، مرحله اول: مشابهت برکناری دیکتاتورها، مرحله سوم: تحقق آزادی و اجرای عدالت، حاکمیت خدا و اجرای قوانین اسلام.،
دنبالک ها: منبع :http://www.ommid.com/fa/pages/?cid=4897،

نوشته شده در شنبه 26 فروردین 1391 توسط Mosafer
مقام معظم رهبری

درباره سایت
نویسندگان
نظر سنجی
امکانات سایت
Blog Skin